18 Mayıs 2014 Pazar

Çalıkuşu

Romanını baştan sona okudum. 
Bir daha yoluma çıkma, senin yolun; açık olsun.
Ben ilk kez yürekten söyledim bunu ve ben bunu ilk kez böyle yürekten söyleyince,
 'yolun açık olsun' bir dua niteliği kazandı.. 
Kalbim barıştı seninle böylece.. :)
Herkes ettiğini bulur. Ben de, sen de.. 
Bu hep böyle..
Ne çıkar şimdi ben bu kapıyı açsam, açmasam ne çıkar; çarpıp gitsem..
Ardındaki odalar çoktan yitmiş.. 
Kapılar yansa ne çıkar..
Benim şu hayatta yaptığım en iyi ikinci iş; ki beni bilirsin; kendimle ilgili öyle pek hoş düşüncelerim yoktur..
Benim şu hayatta yaptığım en akıllıca iş; oltanın ucuna uçurtma takıp gökyüzünü avlamaktır..
Benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş; kafamı duvarlara çarpıp çarpıp sonunda nihayet anlamaktır..
Diyeceğim o ki; kan revan bir ahmaklıktır benim şu hayatta yaptığım en iyi üçüncü iş.. 
Ne çıkar artık sarsan yaramı, sarmasan öldürsen ne çıkar..
Ben çoktan tükürmüşüm ciğerimi; sen nefes olsan ne çıkar?..
Benim şu hayatta yaptığım en berbat 98. iş almak seni, çoğaltmak, kendime katmaktır..
Benim şu hayatta yaptığım en berbat 99. iş tutup seni düşlerime yakıştırmaktır.. 
Ne çıkar artık rüyalarıma girsen, rüyalarımdan gitsen ne çıkar?..
Ben çoktan ağlamışım gözlerimi.. 
Görmüyorum artık seni..
Sen var olsan ne çıkar.. Olmasan ne çıkar..

21 Nisan 2014 Pazartesi

Yunus Yunus Yunus

Sövene dilsiz gerek,
Dövene elsiz gerek,
Derviş kibirsiz gerek.
Sen derviş olamazsın. 

Yunus Emre

24 Şubat 2014 Pazartesi

Tam olarak

"Kant’a göre de sevgi bir duygu işidir, istenç işi değil. Yani zorunlu olduğumuz için kimseyi sevemeyiz. Ya da sevmek istemek de sevmeye yetmez. Bu anlamda sevgi hiçbir zaman bir ödev olamaz. İçimizden gelmiyorsa sevemeyiz. Bu durumda diyor Comte-Sponville, “Kutsal kitapların ‘Komşunu sev!’ buyruğu sevme ediminin doğasıyla çelişir.” "
Alper Hasanoğlu

10 Şubat 2014 Pazartesi

Bazen olur öyle

Bir aslanın bir zebrayı canlı canlı parçalamasını oturup izleyesim var. Kanım donsun mümkünse. 

7 Şubat 2014 Cuma

Kocaman bir kuyruk

Derin bir okyanusun içinde ben; kocaman bir köpekbalığıyla karşı karşıya kalmış gibiyim.
Sanki kıpırtısız kalırsam kıpırdayabilecekmişim gibi. Sanki kıpırdayabilmemin tek yolu buymuş gibi.
Derin bir okyanusun içinde ben.
Sağır edici bir sessizlikte.
Sessizliği çok severim de; sessizlikte duyamam ki ben.
Köpekbalığı şaşırmış gibi. Canı hiç bir şey yemek istemiyor gibi. Canı tüm okyanusu yutmak istiyor gibi.
İki şaşkın; biz. 
Suyun dibinde işte tam da böyleyiz.
Kaçıp gitsem gidebilecekmişim gibi.
Durup incelesem görebilecekmişim gibi. 
Oysa o yüzmezse nefes alamaz ki. 
Oysa ben hiç öyle sabırla falan yol alamam ki.
Bu yadırgamışlık içinde işte sarılmak istedim birden. Ama ellerim yetişmedi. 
Bu yadırgamışlık içinde işte; birden; aniden. Kocaman bir dalga oluştu.
Küçücük ellerim, ben ve köpekbalığı.
Kocaman yüzgeci sırtında, köpekbalığı ve ben.
Öylece bakıyorum.
Görmeye değil; bakmaya bakmak.
Varmaya değil; gitmeye gitmek gibi.
Köpekbalığı ve ben.